Powojenne ściganie sprawców zbrodni popełnionych w Obozie Zagłady Treblinka II oraz Obozie Pracy Treblinka I miało ograniczony zakres i napotykało liczne przeszkody, m.in. z powodu trudności dowodowych, nielicznych i rozproszonych świadków oraz powojennych migracji, a także ukrywania się niektórych sprawców. W rezultacie jedynie część członków załóg obu obozów w Treblince została postawiona przed sądem, a wielu skazanych otrzymało stosunkowo łagodne wyroki.
Pierwszy komendant Obozu Zagłady Treblinka II, lekarz Irmfried Eberl, po wojnie zamieszkał w Blaubeuren w pobliżu Ulm i prowadził prywatną praktykę lekarską. Został aresztowany 8 stycznia 1948 r. przez władze amerykańskie jako podejrzany o zbrodnie przeciw ludzkości. 16 lutego 1948 r. popełnił samobójstwo w areszcie w Ulm.
Jego następca Franz Stangl po wojnie wyemigrował do Brazylii. W 1967 r., dzięki działaniom Szymona Wiesenthala, został aresztowany i poddany ekstradycji do Republiki Federalnej Niemiec. 22 grudnia 1970 r. sąd w RFN skazał go na karę dożywotniego pozbawienia wolności za współudział w zamordowaniu około 900 000 osób w czasie pełnienia funkcji komendanta Obozu Zagłady Treblinka II. Zmarł 28 czerwca 1971 r. w więzieniu na skutek zawału serca.
Kurt Franz, zastępca Stangla i ostatni komendant Obozu Zagłady Treblinka II, został zatrzymany 2 grudnia 1959 r. 3 września 1965 r. sąd w Düsseldorfie skazał go na karę dożywotniego pozbawienia wolności. W lutym 1993 r., ze względu na stan zdrowia, został warunkowo zwolniony z więzienia. Zmarł w lipcu 1998 r. w Wuppertalu.
Teodor van Eupen, komendant Obozu Pracy Treblinka I, został zabity przez partyzantów oddziału „Awangarda” w pobliżu wsi Lipówki 11 grudnia 1944 r. [1]
Przypisy
[1] Ważniewski Władysław, Walki partyzanckie nad Nidą 1939–1945, Warszawa 1969, s. 324–325; tenże, Na przedpolach stolicy 1939–1945, Warszawa 1974, s. 90.