Wystawy stałe i czasowe

W budynku Muzeum znajduje się wystawa stała, która prezentuje historię obu obozów – Obozu Zagłady Treblinka II oraz Karnego Obozu Pracy Treblinka I. Ekspozycję dopełniają eksponaty odkryte podczas przeprowadzonych badań archeologicznych. Głównym elementem wystawy jest makieta Obozu Zagłady.

Sala została wyposażona w telewizor, na którym dostępne są filmy edukacyjne dla odwiedzających muzeum w języku polskim, angielskim, hebrajskim oraz niemieckim.

Czarna Droga i Żwirownia w Miejscu Pamięci Treblinka

Za drutami SS-Sonderkommando Treblinka

Treblinka I – Niemiecki nazistowski Obóz Pracy nie tylko dla Polaków… Wystawa w 80. rocznicę likwidacji obozu.

Artystyczny świat utracony. W hołdzie artystom zamordowanym w Obozie Zagłady w Treblince.

Kobiety w Karnym Obozie Pracy Treblinka I

Bunt w SS-Sonderkommando Treblinka. Wystawa w 80. rocznicę wybuchu buntu więźniów w Obozie Zagłady Treblinka II

W 80. rocznicę śmierci Henryka Goldszmita/Janusza Korczaka

Więźniowie Pawiaka straceni w Treblince. 2 marca 1942 – 2 marca 2022. 80. Rocznica transportu więźniów z Pawiaka straconych w Treblince

Janusz Korczak – król dzieci. Od Michałówki do Treblinki

SS – Sonderkomando Treblinka. Ostatni obóz akcji „Reinhardt”

Karny Obóz Pracy- zobaczyć niewidoczne- wystawa online 

Wystawa „Karny Obóz Pracy Treblinka I – zobaczyć niewidoczne” ukazuje na współczesnych zdjęciach miejsca, o których opowiadali w swoich relacjach byli więźniowie Karnego Obozu Pracy Treblinka I. O miejscach, w których rozgrywały się przerażające sceny, a które były codziennością obozowego życia.

Dziś, kiedy po barakach pozostały jedynie betonowe podłogi, a część obozu pokrywa gęsty las, pamięć o tym miejscu jest wciąż żywa w przekazywanych świadectwach. Pozostałości po obozie przypominają o bestialstwie dokonanym w tym miejscu przez niemieckich okupantów.

Miejsce pamięci Treblinka

Bunt w Obozie Zagłady

czy nie wiedzą o tym, że jadą na śmierć?

Dzięki uprzejmości Żydowskiego Instytutu Historycznego mieliśmy okazję zaprezentować w naszym Muzeum wystawę czasową pt.: „czy nie wiedzą o tym, że jadą na śmierć?” Cytaty z pism Emanuela Ringelbluma / fotografie Alan Metnick.

Prezentowane na wystawie fotografie to pokłosie dwóch wizyt amerykańskiego artysty Alana Metnicka w Treblince – w 2005 roku oraz 2014 roku. Fotografiom towarzyszą cytaty z pism Emanuela Ringelbluma oddające nastroje panujące w getcie warszawskim po rozpoczęciu deportacji ludności żydowskiej do Obozu Zagłady w Treblince.

 „(…) Pomnik w Treblince jednocześnie przyciąga i odpycha. Kamienie nie witają odwiedzającego, ale czuje się magnetyzm energii wybijającej z ziemi i przypominającej, nieustannie przypominającej o świecie, w którym nie chce się żyć, ale do którego się lgnie, doświadczając i wspominając. A gdy już się wyjedzie, to na zawsze zostaje z człowiekiem pamięć tego miejsca – tych kamieni – doświadczenie ostrych kamiennych odłamków wyrastających spod ziemi i wzbudzających poczucie zagrożenia. Nawet w ciepły letni dzień, w cichej otulinie lasu. To ostatnie też nie przynosi ulgi, bo wie się, że i tamto wydarzyło się w ciepłe, piękne letnie dni. Nie było ucieczki ani ulgi. Kamienie wyrażają właśnie to: nie ma ulgi, nie ma ucieczki.”

Alan Metnick, autor fotografii

Wystawa była dostępna dla zwiedzających do marca 2020 r.

Moi żydowscy rodzice, moi polscy rodzice

W Muzeum prezentowana była wystawa czasowa pt. „Moi żydowscy rodzice, moi polscy rodzice”, która opowiada o życiu żydowskich dzieci wychowywanych przez polskich rodziców.

Głównym celem wystawy jest przedstawienie historii ocalonych z Zagłady dzieci oraz ich żydowskich i polskich rodziców. Inicjatorką pomysłu wystawy jest Joanna Sobolewska-Pyz, była przewodnicząca Stowarzyszenia „Dzieci Holocaustu” w Polsce, która sama jest jednym z uratowanych dzieci. Wystawa stanowi zestawienie archiwalnych fotografii z współczesnymi portretami, co nadało wspomnieniom dzieci emocjonalnej siły i dopisało aktualne, pozytywne zakończenie. Jest to niejako sposób na dopisanie brakujących kart historii.

Wystawa opowiada o losach piętnaściorga dzieci urodzonych w latach 1939-1942, które zostały ocalone dzięki bezgranicznej miłości rodzicielskiej, która kazała oddać je w obce ręce oraz odwadze ludzi, którzy zaopiekowali się nimi i uznali je za własne córki i synów.

Wystawa była dostępna dla zwiedzających do 31 lipca 2019 r.

Szmul Zygielbojm. Milczeć nie mogę i żyć nie mogę.

Dzięki uprzejmości Żydowskiego Instytutu Historycznego mamy okazję zaprezentować w naszym Muzeum wystawę czasową pt.: „Szmul Zygielbojm. Milczeć nie mogę i żyć nie mogę.”

Wystawa była dostępna dla zwiedzających do 28.02.2019 r.

Wystawa składa się z 18 plansz w języku polskim i angielskim przedstawiających najważniejsze fakty z życia Szmula Zygielbojma – działacza politycznego związanego z socjalistyczną partią Bund – od jego przedwojennej aktywności politycznej, poprzez relacje rodzinne, aż do jego działalności w trakcie II wojny światowej. Jako członek londyńskiej Rady Narodowej RP na znak protestu przeciwko obojętności świata na Zagładę Żydów w nocy z 11 na 12 maja 1943 r. popełnił samobójstwo.

W liście pożegnalnym skierowanym do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Władysława Raczkiewicza i do Prezesa Rady Ministrów Generała Władysława Sikorskiego napisał:

„(…) Milczeć nie mogę i żyć nie mogę gdy giną resztki ludu żydowskiego w Polsce, którego reprezentantem jestem. Towarzysze moi w getcie warszawskim zginęli z bronią w ręku, w ostatnim porywie bohaterskim.

Nie było mi dane zginać tak jak oni, razem z nimi. Ale należę do nich, do ich grobów masowych. (…)”

Treblinka. Piekło na ziemi

Wystawa czasowa pt. „Treblinka. Piekło na ziemi” była dostępna dla zwiedzających do końca 2018 roku.

Wystawa zaplanowana i stworzona została przez młodych ludzi z Saksonii-Anhalt. Ukazuje ona otwarte, osobiste spojrzenie na horror niemieckiego nazistowskiego socjalizmu i funkcjonowanie Obozu Zagłady w Treblince. Jednym z elementów wystawy jest symboliczne upamiętnienie liczby ofiar zamordowanych jednego dnia. 17 000 guzików zebranych przez uczniów i przywiezionych w dwóch walizkach z Niemiec ma symbolizować tę liczbę. Każdy z odwiedzających wystawę ma możliwość przyszycia swojego guzika do tkaniny, aby w ten sposób upamiętnić ofiary.